عامل این بیماری باکتری بی هوازی و هاگدار کلستردیوم نوئی(ادمایسین)است.عامل بیماری از طریق دستگاه گوارش وارد بدن شده و از طریق سیاهرگ باب وارد کبد می شود.در اثر ضایعه کبد مثل هجوم فاسیولا،اسپور فعال شده و تولید سم نموده که باعث بروز بیماری می شود.معمولا دام های مسن(بیشتر از یک سال)بیشتر از دام های جوان به این بیماری حساس می باشند.
علائم بیماری:
معمولا بطور ناگهانی مشاهده می شود.علائم بیماری شامل پژمردگی،عقب افتادن از گله ،خوابیدن بر روی دست ها و خیره شدن به یک نقطه و سپس مرگ بدون دست و پا زدن می باشد.چون اغلب دام ها ،مرده یا در حال مرگ مشاهده می شوند،تشخیص به مشانه های کالبدگشایی بستگی دارد.معمولا نقاط نکروز(مرگ بافت)در کبد زیاد می باشندو در مجاری صفراوی می توان انگل های فاسیولا را مشاهده کرد.
پیشگیری:
بیماری قانقاریا به دو طریق قابل کنترل است.اساس پیشگیری از بین بردن کپلک است.این عمل با از بین بردن حلزون ها که میزبان واسط کپلک هستند از طریق زهکشی نواحی مرطوب و یا پاشیدن سولفات مس بر روی آبهای راکد و جاری امکان پذیر است.ولی در عمل چون مبارزه با کپلک مشکل است بهترین راه پیشگیری عبارت از واکسیناسیون دام ها است.
ایجاد ایمنی:
تزریق ۳-۲ سی سی واکسن قانقاریا بصورت زیرجلدی یک مصونیت یک ساله در دام ها ایجاد می کند.بهترین زمان واکسیناسیون اواسط تابستان است.همزمان با واکسیناسیون بهتر است از داروهای ضد انگل کبد نیز استفاده شود.
نظر دهید